“พื้นฐานที่ดี มีชัยมากไปกว่าครึ่ง” . . บทภาพยนตร์ ก็เป็นหนึ่งใน พื้นฐาน ของ ภาพยนตร์ที่ดี แต่ภาพยนตร์ที่ดี ไม่จำเป็นต้องเป็น ภาพยนตร์ที่ทำเงิน… . . เริ่มจากการเกิดคดีฆาตกรรมต่อเนื่องสุดสยอง เมื่อเหยื่อทุกรายถูกฆ่าหั่นศพ และนำชิ้นส่วนแยกไปทิ้งคนละแห่ง ศพแล้วศพเล่า  ทำให้ตำรวจมืดแปดด้านไม่อาจหาตัวฆาตกรได้ ไท (เป้ อารักษ์ อมรศุภศิริ) นักโทษชั้นหนึ่ง อดีตมือปืนรับจ้างกลับใจ เขาพยายามที่จะบอกเรื่องความสงสัยที่เขารู้ว่าใครคือฆาตกรรายนี้กับ ชิน ( ฉัตรชัย เปล่งพานิช) นายตำรวจใหญ่ที่ใช้เขาทำงานลับ แต่ชินไม่ใส่ใจฟัง แต่เมื่อเหตุสยองเกิดขึ้นอีกคราวกับลูกชายรัฐมนตรี ตำรวจต้องพยายามทำทุกวิถีทางในการจับฆาตกรมาลงโทษให้ได้ และไทก็ถูกนำตัวมาจากเรือนจำ การต่อรองเกิดขึ้น ไทขอให้ปล่อยตัวเขาโดยไม่มีข้อแม้ และขออิสระในการทำงานทุกอย่าง โดยภายใน 15 วัน เขาจะต้องนำตัวฆาตกรมาลงโทษให้ได้ โดยจับตัวน้อย-ภรรยาของเขาไว้เป็นตัวประกัน ถ้าเขาไม่กลับมาพร้อมฆาตกร ให้ฆ่าภรรยาเขาทันที ไทแกะรอยจากความทรงจำของเขาในอดีต และแล้วความจริงจากอดีตก็เริ่มฉายภาพชัดขึ้นฆาตกรมืออาชีพ และฆาตกรต่อเนื่อง ถูกกำหนดให้เผชิญหน้ากันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อะไรคือบทสรุปที่มาแห่งการฆาตกรรม…. . . ต่อไปเป็นการสปอยเนื้อหา ใครไม่อยากรู้ขอให้หยุดอ่าน ณ [...]

ขอบคุณการทักท้วงเข้ามาเกี่ยวกับการอ่านหนังสือ 7 บรรทัดของคนไทย ใน Post ก่อนหน้าครับ ขออภัยสำหรับข้อมูลที่ผิดพลาด แล้วดันมาเล่าสู่กันฟัง วันนี้อยากจะพูดถึงเรื่องของความพอใจครับ.. ผมหาเงินออนไลน์มา 2 ปีได้ รายได้ต่อเดือนก็แค่หมื่นต้นๆเอง คุณคิดว่าผมพอใจในสิ่งที่ผมมีอยู่ ตามหลักเศรษฐกิจพอเพียงหรือเปล่า แน่นอนครับ คำตอบก็คือ ไม่ ผมอยากมีเงินมากกว่านี้ แต่ถ้าถามผมว่า ผมมีความสุขไหม ผมกล้าตะโกนบอกไปอีก 3 บ้าน 8 บ้านดังๆว่า ใช่ ตอนนี้ผมเจอ Roadmap ในการหาเงินของผมแล้ว ว่าจะทำอะไรต่อไป ตลกดีนะครับ เวลาเราทำตามคนอื่น กลับคาดหวังว่าเราจะได้เหมือนกันกับคนอื่น เวลาที่เราไม่ได้ มันตกลงมาเจ็บหนักเหลือเกิน แต่เวลาที่เราทำตามแนวทางของตนเอง แม้ว่าเราจะล้มลุก ฝ่าฟัน เจ็บแค่ไหน ความสำเร็จน้อยๆกลับมาเป็นแรงใจให้เราเสมอ แรงเยอร์ แรงใจไม่เคยหมด (เย้ย) ลองถามตัวคุณดูก่อนว่า วันนี้คุณต้องการอะไร.. แล้วคุณได้ทำอะไรไปบ้างหรือเปล่า อย่าถามตัวเองว่า คนอื่นต้องการอะไรจากคุณ แล้วคุณจะทำสิ่งเหล่านั้นให้กับใคร แค่มองโลกดีๆ มุมมองชีวิตก็เปลี่ยนไปนะครับ… ป.ล. ทำไมต้องสามบ้านแปดบ้าน ป.ล. [...]

เค้าบอกว่าคนไทยอ่านหนังสือปีละ 7 บรรทัด ว่าแต่ว่า เค้า นี่ใครอ่ะ ไม่รู้จักอ่ะครับ งานสัปดาห์หนังสือ เห็นจัดปีละตั้ง 2 ครั้ง แล้วคนไทยจะอ่านหนังสือแค่นั้นได้ยังไง เป็นไปไม่ได้!!! นอกเสียจากว่า หนังสือที่ซื้อมาน่ะ เอาไปเก็บเสียหมด เพราะซื้อมาเก็บเนื่องจากมันลดราคา… แต่คงไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอกเนอะ… วันนี้ผมไปงานสัปดาห์หนังสือมาครับ ได้หนังสือมาหลายเล่มอยู่ ก็เลยมีเรื่องมาเล่าให้ฟัง… ผมอาจจะเป็นคนประหลาดหน่อยๆ ตรงที่เวลาซื้อหนังสือแลัวเจอนักเขียนที่ตัวเองชอบ กลับไม่อยากให้เค้าเซ็นซะงั้น คิดอยู่เสมอว่า ทำไมต้องให้เค้าเซ็นด้วยละครับ หนังสือเปื้อนแย่เลย… แต่ความเป็นจริงก็คือ ผมคงจะอายถ้าจะเข้าไปคุยกับเค้ามากกว่า เพราะบางทีการที่เราได้พบกับคนที่ชอบ ได้แค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ แค่นั้นก็พอแล้วละมั้ง หรือว่าไม่จริง