ค้นหาความจริง จากความรู้สึก ใช้อารมณ์ แต่บอกว่าใช้เหตุผล ไม่รู้ความจริง แต่ด่าคนคิดต่าง เรื่องชาวบ้านเขา แต่เราอยากรู้ ดูถูกเพศพ่อ ดูถูกเพศแม่ และ ดูถูกกันเอง ….

“คุณค่า” แปลว่า อะไร? หลายคนคงลืมความสำคัญของมันไป เพราะเรามัวแต่เอาเวลาไปหา “มูลค่า” ตัวผมเอง ในฐานะ คนที่ชื่นชอบงานศิลปะ และเห็นถึงคุณค่าในงานศิลป์นั้น เมื่อพยายามจะทำตัวเป็นศิลปินกับเค้าบ้าง ก็อยากได้รับ”คุณค่า” จากคนอื่นๆเช่นกัน วันนี้ลอง Post รูปถ่ายลงในกระทู้เล็กๆ ของ 2how.com โดยที่คิดว่า อยากเผยแพร่ให้กับคนอื่นดูบ้าง เพื่อที่จะได้รับคำชม หรือ คำติ และนำมาปรับปรุงตัวเองต่อไป เพราะคนเรามักชอบรูปที่ตัวเองถ่าย มากกว่ารูปที่คนอื่นถ่าย เป็นปกติวิสัย แต่ผมก็ต้องประหลาดใจ เมื่อได้เห็นการตอบรับที่ไม่คาดคิด มันเป็นความรู้สึกแปลกๆที่ยิ้มแก้มปริ เมื่อมีคนชื่นชอบ หรือ ชื่นชม ในสิ่งที่เราทำ จริงๆมันอาจจะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ สำหรับเทพๆทั้งหลาย แต่สำหรับผมแล้ว มันเป็นสิ่งดีๆที่ผมได้รับ ในฐานะ “ตากล้อง” เล็กๆคนนึง และสิ่งนี้เอง ทำให้ผมคิดว่า เราควรจะใส่ใจกับ คุณค่า ของสิ่งที่เรามีรอบกาย ให้มากขึ้น มองให้ลึกไปถึง มูลค่า ของ คุณค่า น้ันๆ มากกว่าหา มูลค่าเพิ่ม จากสิ่งใหม่ๆ [...]

แปลกที่ผมชอบหนังเรื่องนี้กว่า กวน มึน โฮ และแปลกมากๆที่ดูหนังเรื่องนี้แล้วผมกลับไม่ร้องไห้ มีเพียงน้ำตาคลอๆ แต่ความรู้สึกเจ็บปวดในจิตใจมันมีมากกว่าหนังเรื่องอื่นๆที่เคยดูมาทั้งหมด สิ่งที่ชอบที่สุดคือบทพูดของ พะโป้ ขณะที่แขวนโซ่ตรวนเพื่อผูกมัดทั้งสองเข้าด้วยกัน สำหรับผมแล้วถือว่าจุดนี้คือสิ่งที่หนังต้องการสื่อให้กับหนุ่มสาวทั้งหลาย และบุคคลที่ลุ่มหลงงมงายในรัก.. ไม่ใช่ให้รู้สำนึกถึงความรัก แต่ตระหนักถึงคุณค่าของความรัก… (จากหนังสือ  “ปรัชญาชีวิต” ของ คาลิล ยิบราน) และขอให้ความรักนั้น เป็นเสมือนห้วงสมุทรอันเคลื่อนไหวอยู่ ระหว่างฝั่งแห่งวิญญาณของเธอทั้งสอง จงเติมถ้วยของกันและกัน แต่อย่าดื่มจากถ้วยเดียวกัน จงให้ขนมปังแก่กัน แต่อย่ากัดกินจากก้อนเดียวกัน จงร้องและเริงรำด้วยกัน และจงมีความบันเทิง แต่ขอให้แต่ละคนได้มีโอกาสอยู่โดดเดี่ยว ดังเช่นสายพิณนั้น ต่างอยู่โดดเดี่ยว แต่ว่าสั่นสะเทือนด้วยทำนองดนตรีเดียวกัน จงมอบดวงใจ แต่มิใช่ต่ออีกฝ่ายหนึ่ง เพราะหัตถ์แห่งชีวิตอมตะเท่านั้น ที่จะรับดวงใจของเธอไว้ได้ และจงยืนอยู่ด้วยกัน แต่ว่าอย่าใกล้กันนัก เพราะว่าเสาของวิหารนั้น ก็ยืนห่างกัน และต้นโพธิ์ ต้นไทร ก็ไม่อาจเติบโตใต้ร่มเงาของกันได้ ผมรู้จากกวน มึน โฮว่า บางทีความรักก็ไม่ต้องการเวลา และผมรู้จากชั่วฟ้าดินสลายว่า บางทีความรักก็ต้องการช่องว่างระหว่างกัน…