บล็อกควายๆของนายหนอม

.

.

ตั้งแต่สมัยเด็กๆ ผมเป็นคนที่ไม่ชอบไปเที่ยวข้างนอก ไม่ชอบความลำบาก ไม่ชอบการเดินทางนานๆ
แค่อ่านหนังสือ เล่นอินเตอร์เนต ฟังเพลงอยู่ในห้องแคบๆ มันก็น่ามีความสุขเพียงพออยู่แล้ว
จะไปดิ้นรนให้ลำบากทำไม สุดท้ายเราก็ต้องนอนอยู่ในโลงแคบๆที่เล็กและอึดอัดเหมือนกันทุกคน

.
.

แต่พออายุเริ่มเข้าใกล้เลข 3 ความรู้สึกอยากเดินทาง ท่องเที่ยว มันประดังเข้ามาจากไหนไม่รู้
อ่านเวปพันทิป เห็นเค้าไปเที่ยวกัน ดูรูปที่คนอื่นถ่ายออกมาสวยๆ
ไม่รู้ความรู้สึกแบบนี้ เค้าเรียกว่าอะไร แต่ผมเห็นภาพพวกนี้ทีไร แล้วหัวใจมันเต้นแรงงค์..
ผมสงสัยว่า มันน่าจะเป็นอาการของคนที่อยู่ในช่วงสุดท้ายของวัยรุ่นตอนปลาย (อิอิ)

.
.

คุณเป็นเหมือนผมหรือเปล่าครับ?

.
.

บางครั้งขณะที่กำลังทำงานอยู่ในออฟฟิศที่แสนจะน่าเบื่อ
ผมอยากจะตะโกนกรีดร้องออกมาดังๆว่า

.
.

กรูอยากไปเที่ยวเว้ย!!!!

.
.

แต่เพราะกลัวคนอื่นจะได้ยิน เลยต้องตะโกนในใจ
ซึ่งมันก็ดังเพียงพอที่จะให้ผมรู้สึกตัวว่า
เราต้องทำอะไรสักอย่าง

.
.

ในช่วงหลังๆ บทสนทนาของผมกับเพื่อนสนิทมักจะเป็นแบบนี้

แก ไปไหนดี
อยากไปเที่ยว
ไปเขาสกกัน
ไปไหม
ไปเมื่อไร
ไปเกาะล้านไหม
ไปสังขละไหม
ไปนู่นไหม นี่ไหม
จะไปก็รีบไป ไปคนเดียวไม่สบาย…

.
.

แต่คำตอบที่ผมได้รับ ก็คือ
เพื่อนหลายคน หาว่าผมบ้า เมื่อก่อนชวนไปไหนไม่เคยไป
(เอ่อ ก็ตอนนี้กรูเพิ่งรู้สึกอยากเที่ยว – -’ )

เพื่อนหลายคน บอกมึงอย่าดีแต่พูด
(อันนี้พวกไม่มีเวลาเหมือนกัน อิจฉาละเซ่)

แฟนผมถาม เธอว่างนักหรือไง ฉันเห็นเธอมีกิจกรรมมากมายไปหมด
(คนนี้ไม่กล้าเถียง ^^)

แม่บอก แล้วมีเงินหรอลูก เห็นเอาไปซื้อกล้องจนหมด
(แม่ไม่เข้าใจตุ้ม)

.
.

สรุปแล้วผมก็ไม่ได้ไปไหนอยู่ดี
เดี๋ยวก็เพื่อน ติดนั่น ติดนี่
สมาชิกไม่ครบ ไม่ไป
โอ้ย วันหยุดยาว ไปทำไมคนเยอะ
ฯลฯ

.
.

ระหว่างที่ผมกำลังคิดเพ้อเจ้ออยู่นั่นเอง

ตุ๊งๆๆๆ
ตุ๊งๆๆๆ
ตุ๊งๆๆๆ
เสียงจากโปรแกรม MSN ก็ดังขึ้นมา!!!

.
.

เพื่อนป่าน: ADVANC น่ะ แก่ขายยัง
เพื่อนป่าน: ต้องไปถามทักสินขายหุ้นให้สิงคโปร์แล้ว
ผม: เออแก่
ผม: ไปสิงคโปร์กันไหม
เพื่อนป่าน: หาาาาา
เพื่อนป่าน: จะไปก็ไป ชั้นว่างช่วงเดือน 6

.
.

เมื่อคิดดูแล้ว มันก็แปลกดีเหมือนกัน
เรากำหนดเป้าหมายการเดินทางจาก MSN?

.
.

ทำให้ผมคิดไปว่า
บางทีแล้ว การเดินทางที่ยิ่งใหญ่ของใครสักคน
อาจจะมาจากความบังเอิญ ความผิดพลาด
หรือความไม่ได้ตั้งใจ ก็เป็นได้

.
.

เพราะตอนที่ตัดสินใจว่าจะไปเที่ยวสิงคโปร์
ผมยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสิงคโปร์เลยแม้แต่น้อย!!
ไม่รู้ว่าจะไปทำไม ทำอะไร มีอะไรให้เที่ยวบ้าง
รู้แต่ว่า ต้องออกไป ไปไหนก็ไปเหอะ(โว้ย)

.
.

เมื่อก่อน สมัยที่ยังเป็นเด็กหน้าละอ่อนอยู่
ผมชอบบอกกับตัวเองและคนอื่นว่า
แค่การเดินทางอยู่ในห้องแคบๆ กับโลกส่วนตัวมันก็พอแล้ว
แต่เมื่อผมโตเป็นหนุ่มขึ้น (ตอนนี้ก็ยังหนุ่มอยู่นะ ^^)
มันจะมีความรู้สึกบางอย่างที่สอนเราว่า ประสบการณ์ชีวิต ไม่สามารถใช้แค่การอ่านหรือมองดู
แต่เราต้องออกไปสัมผัสมันด้วยตัวเอง

.
.

คุณเคยรู้สึกเหมือนผมไหม?

.
.

มีอยู่ประโยคนึงที่ผมชอบมากๆ เรียกว่า เป็นคำคมเกี่ยวกับการเดินทางของผมเลยก็ว่าได้
You can’t expect the entire world come to New York to see you .  You have to travel to them.
“คุณไม่สามารถคาดหวังให้โลกทั้งใบเดินทางมาหาคุณได้หรอก คุณต้องออกเดินทางไปหามันเอง”
- Theodore Bikel -