.
.
.

= ชีวิตของพาย =

Pi คือ ค่าคงตัวทางคณิตศาสตร์
ที่เกิดจากความยาวเส้นรอบวงหารด้วยเส้นผ่านศูนย์กลางของวงกลม
ทำให้เกิดทศนิยมจำนวนมากแบบไม่รู้จบ…

ชีวิตของ “พาย”
ก็ต้องมาผจญภัยกับเหตุการณ์ที่ไม่รู้จบเช่นเดียวกัน…

ไม่ว่าจะเป็นความ “ศรัทธา” ในศาสนาที่ไม่รู้จบ ( คนอะไรนับถือถึง 3 ศาสนา )
แต่ว่าศาสนายังไม่สามารถให้คำตอบพายได้ว่า
“พระเจ้า” คืออะไร
นอกจากคำว่า “ปาฎิหารย์” ที่อ้างจะกล่าวอ้างได้ว่า
เป็นความต้องการของ “พระเจ้า”

ไม่ว่าจะเป็น “เหตุการณ์ต่างๆในชีวิต” ที่เปลี่ยนผันแบบไม่รู้ว่าจะจบลงตรงไหน
เริ่มต้นจากการเจอหญิงสาวที่ตนเองรัก
แต่ไม่สามารถจำได้แม้กระทั่งคำที่ใช้บอกลา
การพลัดพรากจากครอบครัวอันเป็นที่รัก ที่ไม่สามารถช่วยเหลือใครได้
และ
การเดินทางที่แสนจะแปลกประหลาดโดยไม่รู้ว่าจะ “สิ้นสุด” ลงแบบไหน

แม้ว่าชีวิตของพายต้องเจอกับเรืองราวไม่รู้จบหลายๆเรื่อง
แต่เราทุกคนก็ไม่ได้แตกต่างจากพาย
เพราะชีวิตของเราเองนั้น ก็ยังไม่รู้เลยว่ามันจะจบลงที่ใดและแบบไหน
:)

.
.
.

= มองโลกด้วย “ความเชื่อ” หรือ “ความจริง” =

เมื่อหนังจบลง
คำถามแรกที่มักจะถูกหยิบยกมาพูดคุยก็คือ
“คุณเชื่อแบบไหน” ระหว่าง โลกแห่ง “ศรัทธา”
ที่เต็มไปด้วยเรื่องราวที่แสนจะแฟนตาซี (ยิ่งกว่านิยาย)
ทั้งเสือเบงกอลตัวใหญ่ ปลาบินได้ ทะเลที่เรืองแสงในตอนกลางคืน
หรือแม้กระทั่ง เกาะที่กินมนุษย์เป็นอาหาร!!!

หรือว่า “โลกแห่งความเป็นจริง”
เพราะแฟนตาซีเป็นเรื่องที่โกหกราวกับนิทานหลอกเด็ก
เรื่องราวที่แท้จริงอาจจะเป็นแค่ “ความโหดร้าย” และ “การเอาตัวรอด”
ของมนุษย์ที่แสนจะโสมมบนโลกนี้ เท่านั้นเอง

เรื่องราวง่ายๆ ของสี่ตัวละคร
ผู้บาดเจ็บที่แสนจะอ่อนแอ
นักล่าที่ใช้ชีวิตด้วยสัญชาตญาณมากกว่าเหตุผล
แม่ผู้น่าสงสารที่แทบจะสิ้นหวัง
หรือเจ้าป่าที่แสนจะโหดร้ายยยจากสันดานดิบของมนุษย์
.
.
.

แต่ มันก็ขึ้นอยู่กับว่า… เรา “เลือก” ที่จะมองโลกในแบบไหน

.
.

เราอาจจะตัดสินใจเชื่อเรื่องแรกทันที่ที่ได้ฟัง
เพราะว่า เรากำลังอยากจะพร่ำบอกตัวเองว่ามี “ศรัทธา” อย่างล้นพัน

หรืออาจจะสวนทันควันว่า “ไม่เชื่อ”
เพราะถ้าเราใช้ “มุมมอง” และ”เหตุผล” ในการมองโลกแล้ว
เรื่องแรกที่ “พาย” เล่าให้ฟัง ยังไง้ ยังไงก็ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้อยู่แล้ว
ดังนั้นความเป็นไปได้น่าของเรื่องที่สองน่าจะมีมากกว่า

แต่ทำไม? พายต้องเล่าเรื่องที่สองที่แสนจะโหดร้ายให้ฟัง!!!
ทั้งๆที่เรื่องแรกนั้นเป็นเรื่องจริงที่หลายๆคนเลือกจะเชื่อ (รวมถึงตัวพายเองด้วย)
.
.

หรือว่า
“มนุษย์ทุกคน มักจะชอบพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากเห็น อยากเป็น และอยากได้ยิน”
.
. 

ในขณะที่คุณกำลังเล่าเรื่อง คุณอยากให้ผู้ฟัง “เชื่อ” ในสิ่งที่คุณ “เล่า” มากน้อยแค่ไหน
ถ้าคุณอยากให้ผู้ฟังเชื่อ คุณต้องพยายามเล่าเรื่องเพื่อโน้มน้าวผู้ฟังให้ได้
แต่ถ้าผู้ฟัง “ไม่เชื่อ” ในสิ่งที่คุณพูด
บางทีแล้วการเปลี่ยนเรื่องเป็นเรื่องใหม่ ก็อาจจะไม่เสียหายอะไรมากนัก

แต่สิ่งที่ผมคิดไว้และบอกกับตัวเองเสมอก็คือ
โลกนี้ ไม่ใช่โลกที่มีแค่เพียง “สีขาว” และ “สีดำ”
ดังนั้น เราจึงไม่จำเป็นที่จะต้องเลือก “เชื่อ” ในเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็ได้
เพราะมันอาจจะเป็นเรื่องโกหกทั้ง 2 เรื่อง
หรือเรื่องจริงทั้ง 2 เรื่องก็ได้
เพียงแต่สิ่งที่ผมคิดว่าเราทุกคนควรเรียนรู้จากหนังเรื่องนี้ คือ เรื่องของ “อาณาเขต”

.
.

= อาณาเขต =

โดยปกติแล้ว สัตว์ทุกตัวจะมีอาณาเขตของตนเองอยู่
จะเห็นได้จากการทำอาณาเขตแบบง่ายๆ เช่น “การฉี่ของสุนัข”
เพื่อสร้างกลิ่นที่เป็นอาณาเขตไว้ว่า
สถานที่แห่งนี้ “มีเจ้าของ”

ส่วน “มนุษย์” เองก็มีอาณาเขตของตัวเองเช่นเดียวกัน
เพียงแต่เราเรียกด้วยคำที่สวยหรูว่า “พื้นที่ส่วนตัว”
ที่ใครก็เข้ามาแตะต้องไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็น คู่รัก เพื่อนสนิท
หรือแม้แต่คนในครอบครัวก็ตาม

เช่นเดียวกันกับมนุษย์ที่ชื่อ “พาย” และเสือที่ชื่อ “ริชาร์ด ปาร์กเกอร์”
ต่างฝ่ายต่างก็มีพื้นทีส่วนตัวให้แก่กัน
ในตลอดระยะเวลาที่เดินทางร่วมกัน

แม้ว่าสุดท้ายก็ต้องแยกจากกันไป
เพราะ “เสือ” ก็ควรจะอยู่ใน “ป่า”
และ “มนุษย์” ก็ควรจะอยู่ใน “เมือง”

.
.

ผมคิดว่า … บางทีแล้ว
หนังเรื่องนี้อาจจะแค่ตั้งคำถามกับเราว่า

.
.
.
.

ณ เวลานี้
เรากำลังก้าวล่วงพื้นที่ส่วนตัวของใครอยู่หรือเปล่า?

]]> http://blog.bugnoms.com/lifestyle/life-of-pi-is/feed/ 0 http://blog.bugnoms.com/lifestyle/%e0%b9%83%e0%b8%8a%e0%b9%89%e0%b8%8a%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b9%89%e0%b8%84%e0%b8%b8%e0%b9%89%e0%b8%a1/ http://blog.bugnoms.com/lifestyle/%e0%b9%83%e0%b8%8a%e0%b9%89%e0%b8%8a%e0%b8%b5%e0%b8%a7%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b9%89%e0%b8%84%e0%b8%b8%e0%b9%89%e0%b8%a1/#comments Fri, 23 Nov 2012 15:47:16 +0000 Bugnoms.com http://blog.bugnoms.com/?p=1095 .
.

หยุด Update บล็อกนี้มานาน
เพราะมัวแต่ไปเขียน “บล็อกภาษีข้างถนน” อยู่
แถมยังมีงานหลายๆงานที่รับไว้ บ้างก็เสร็จไปแล้ว
แต่ที่ยังไม่เสร็จจนต้องค้างคามาถึงวันนี้ก็มีไม่ใช่น้อย

แต่ว่าวันนี้ตั้งใจจะเขียนออกมาสักเรื่อง
คิดๆไปคิดๆมา เลยขอเขียนถึงเรื่องของตัวเองสักหน่อยละกัน

^^

.
.

ผมเป็นคนที่ไม่ชอบการท่องเที่ยว แถมยังเกลียดการเดินทางเป็นอย่างมาก
บางทียังแอบคิดเลยว่า การที่เราจะต้องนั่งรถไปนานๆ
เข้าไปอยู่ที่่พักที่นอนไม่สบาย (เหมือนบ้าน) ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ
ไปทีไรก็ต้องเจอคนเยอะแยะ แย่งกันกิน แย่งกันเที่ยว เบื่อชิบ

.

คิดขึ้นมาทีไร ก็เกิดความรู้สึกรำคาญทุกครั้ง ว่า
พวกนี้จะเอาอะไรกันหนากับชีวิต เที่ยวอย่างกับจะไม่ได้เที่ยว
ดูๆไปแล้วก็ไม่ได้มีอะไรใหม่เลย เหมือนกันหมดทุกที่

ถ้าให้ผมเลือกไปเที่ยวแบบนี้ล่ะก็
สู้เปิดแอร์อยู่ที่บ้าน นั่งเย็นๆ ชิวๆ เปิดจอคอม
ดูหนัง ฟังเพลง อ่านหนังสือสักเล่ม ง่วงก็ไปนอน
แค่นี้ก็พอแล้วมั้งชีวิต…
.
.

แต่ถ้าคนในครอบครัว เพื่อนสนิท
หรือคนที่รู้การเคลื่อนไหวของผมในช่วง 2-3 ปี ที่ผ่านมานี้
หลังจากที่อ่าน 2 ย่อหน้าแรกจบลง เค้าคงคิดในใจว่า

.
.

อีตอแหล!!!!
เขียนบรรยายมาซะสวยหรู…
เอาจริงๆ ก็เห็นไปเที่ยวตลอดนี่ วันลาแทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว
อย่ามาเว่อร์สร้างภาพได้มะ !!!
.
.
ที่ต้องโดนตอกกลับหน้าหงายแบบนี้
เพราะว่า … ช่วงสองสามปีที่ผ่านมา
ผมเที่ยวเยอะมาากกกกกกกกก (ส์)
มีทั้งอยู่อย่างราชา นอนเบียดเสียดอย่างยาจก
Backpack เดินจนขาลาก ขับรถวันละหลายร้อยกิโล
นั่งรถเป็นสิบๆชั่วโมง หรือแม้แต่หลงทางไปไหนไม่ถูก
เคยมาหมดแล้ว – -’

.
.

ถ้าให้พูดถึง การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น คงจะเริ่มต้นหลังจากที่ …
ผมได้ “รู้จัก” กับการถ่ายภาพ
ได้เรียนรู้ โลกที่ต้องมองผ่านช่องเล็กๆที่เรียกว่า “ViewFinder”

“การถ่ายภาพ” ทำให้ผมรู้ว่า โลกนี้กว้างใหญ่แค่ไหน
บางครั้งยังแอบคิดว่า ความรู้สึกที่อยากจะออกเดินทาง
คงเริ่มต้นมาจากความอยากที่จะถ่ายภาพสวยๆ
เลยผลักดันให้เกิดความพยายามที่จะดั้งด้นไปเที่ยวที่ต่างๆ

และหลังจากนั้น …
ผมรู้สึกเหมือนกับว่า ผมลืมสิ่งที่เคยคิดไว้ทั้งหมด…

.
.

เล่าเรื่องตัวเองจบแล้ว กลับมาเขียนเรื่องที่อยากจะบอกดีกว่า
เร็วๆนี้ มักจะได้ยินโฆษณาเครื่องดื่มหลายยี่ห้อ ชูสโลแกนที่ว่า
จง”ใช้” ชีวิตให้คุ้ม / อิสรภาพในการใช้ชีวิต / เต็มที่กับชีวิต

.
.

ดูโฆษณาพวกนี้ทีไร รู้สึกแปลกๆ
เอาจริงๆแล้ว คงไม่มีใครใช้ “ชีวิต” ได้ “คุ้ม” อย่างที่ต้องการทุกอย่าง
เพราะผมเชื่อว่าสัจธรรมของการใช้ชีวิตข้อหนึ่งก็คือ
.
.

“ถ้าคุณเลือกสิ่งหนึ่ง คุณก็ต้องเสียอีกสิ่งหนึ่งไป”
และนั่นก็เป็นสาเหตุที่หลายๆคนต้องมีความ “ทุกข์”

.
.
ถ้าหากคุณเลือกที่จะก้าวหน้าในอาชีพการงาน
คุณอาจจะต้องยอมเสียเวลาส่วนตัวที่ให้กับครอบครัว

ถ้าหากคุณเลือกที่จะท่องเที่ยว ใช้ชีวิตตามใจตัวเอง
คุณอาจจะต้องยอมเสียความสำเร็จในโลกของ “ทุนนิยม”

ถ้าหากคุณเลือกที่จะใช้ชีวิตกับคนที่ “คุณรัก” เพียงอย่างเดียว
คุณก็อาจจะเสียเวลาดูแลคนบางคนที่ “รักคุณ”

ชีวิตไม่มีคำว่า “คุ้ม”
เพราะเราไม่สามารถทำทุกอย่างที่เราต้องการได้
.
.

เมื่อเราเลือกสิ่งหนึ่ง ก็ต้องยอมเสียอีกสิ่งหนึ่งไป
ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจ และชีวิตเราก็เป็นแบบนี้
มานานแล้ว

.
.

แต่…
“ประสบการณ์” จะทำให้เรารู้ว่า สิ่งที่เราเลือกนั้น มัน “ผิด” หรือว่า “ถูก”
และถ้าเราไม่ละเลยมองข้ามอดีตที่ผ่านมา อดีตนั่นแหละที่เป็น “ครู” สอนเราได้ดีที่สุด

.
.

ดังนั้น การที่ผมเล่าชีวิตของผมให้คุณ (ผู้โชคดี) ที่เข้ามาอ่าน
ไม่ได้อยากจะบอกว่า ผมใช้ชีวิตคุ้ม หรือ ผมเป็นคนที่เจ๋ง (Cool) แต่ประการใด
เพราะเรื่องเหล่านี้คงไม่ได้วัดกันที่สองสามประโยค แล้วบอกได้ว่า
ใครดีกว่าใคร :)
.
.

(แต่) ผมแค่อยากบอกว่า ทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลงได้
แม้ว่าวันนี้จะใช้ชีวิตไม่คุ้ม แต่ก็จงอย่าลืมว่า เราสามารถใช้ชีวิตให้ตัวเองมีความสุขได้

“ความสุข” ในแบบที่เราเป็น
ไม่ใช่ “ความสุข” ในสายตาของคนอื่น

ถ้าวันนี้คุณอยากจะมีความสุข อยากจะประสบความสำเร็จ
ลองถามตัวเองว่า นี่คือ “ความสุข” ในแบบที่คุณต้องการจริงๆ
หรือความสุขในแบบที่สังคมต้องการให้คุณเป็น
แต่ถ้าคุณยังไม่รู้คำตอบแล้วล่ะก็ จงใช้ชีวิตต่อไปอย่างที่เห็นนั่นแหละ
.
.

แต่ขอแนะนำว่า ลองแวะเวียนหันมามองคนที่รักคุณบ้าง
มองว่า “สายตา” ของเค้ามีความสุขอยู่หรือเปล่า

และเมื่อไรที่ “คนใกล้ตัว”  มีความสุขมากกว่า “คนไกลตัว”
ผมเชื่อว่า คุณจะพบกับคำตอบที่ต้องการ

.
.
.

โดยที่ไม่ต้องไปถามใครอีก :)

บทความนี้ไม่เปิดเผยเนื้อหาสำคัญของหนัง
เพียงแต่เปิดเผยความรู้สึกที่ได้รับหลังจากดูหนังเรื่องนี้จบ
ซึ่งอาจจะไม่เกี่ยวกับเนื้อหาของหนังแม้แต่น้อย

:D

- เนื้อเรื่อง -

เนื่องจากบล็อกควายๆแห่งนี้เลือกที่จะไม่เปิดเผยเนื้อหาของหนัง
จึงบอกได้แค่เพียงว่า LOOPER เป็นหนังย้อนเวลาประมาณว่า

.
.

นายโจ ผู้ทำงานให้กับแก๊งมาเฟียในโลกอนาคต
มีชื่อเรียกหน้าที่การงานที่ทำว่า “ลูปเปอร์” (Looper)

หน้าที่หลักของ ลูปเป้า เอ้ย ลูปเปอร์ (Looper) คือ
ทำหน้าที่ฆ่าคนที่ถูกส่งตัวข้ามเวลามาจากอนาคต
แต่บังเอิญว่าเป้าหมายรายล่าสุดของนายโจ

ดันกลายเป็น ตัวของนายโจในอีก 30 ปีข้างหน้า
ที่ถูกส่งกลับมาให้ตัวเอง “ฆ่า” ทิ้งซะแม่มเลยยย

.
.

แล้วมันจะเป็นยังไงต่อไป ทำไม ….
รบกวน… ติดตามชมในโรงภาพยนตร์ใกล้บ้านคุณ

- ปัจจุบัน -

ลองคิดดูสิฮะว่า
ถ้าเกิดเราเป็นคนที่อยู่ในโลกปัจจุบัน
แต่ดันมีโอกาสได้รู้อนาคต ผ่านปากของตัวเราในอีก 30 ปีข้างหน้า…

ถ้าเกิดรู้ว่าอนาคตในอีก 30 ปีข้างหน้ามันจะแย่แบบชิบหายวายวอด
เราจะพยายามแก้ไขให้อนาคต ดีขึ้นหรือไม่

และถ้ารู้ว่าอนาคตมันจะดีแบบแหล่มเบยยยยย
เราจะเชื่อได้ยังไงว่่่าชีวิตในอนาคต มันจะดีอย่างที่ “ปาก” ว่า
(บางทีมันอาจจะเป็นโลกคนละโลกกับที่เรากำลังจะเจอก็ได้)

เอาจริงๆนะ
ผมคิดว่าท้ายที่สุดแล้ว เราทุกคนก็ไม่มีวันรู้ว่า “อนาคต” จะเป็นอย่างไร
แต่่ชอบใช้ชีวิตราวกลับหลงลืมไปว่า
เราสามารถเป็นผู้กำหนดอนาคตด้วยตัวเอง ยังไงอย่างนั้น

 - อนาคต -

ในทางกลับกัน ถ้าหากเราเป็นคนที่อยู่ในอนาคต
และรู้ว่าการกระทำของเราในอดีตส่งผลให้เราต้องเป็นอย่างทุกวันนี้

.
.

สมมุติว่า มีโอกาสย้อนกลับไปได้
เราจะกลับไปแก้ไขมันหรือไม่

ผมเชื่อว่า….
หลายๆคนก็คง เลือกที่กลับไปแก้ไขแม่มซะ
แต่หลายๆคนก็คงปล่อยให้มันเป็นไป ตามครรลองของมัน

สำหรับคนที่เลือกกลับไปแก้ไข
ถ้าเกิดดันแก้ไขมันขึ้นมาได้จริงๆ
มันก็อาจจะกลายเป็นว่า คุณกำลังทำลายตัวเอง
เพราะตัวตนของคุณใน “วันนี้” ก็คงจะหายไป …

แต่ถ้าคุณเกิดคุณกลับมาแล้ว “แก้ไข” ไม่ได้
อย่าลืมคิดไว้ด้วยว่า
การกระทำของคุณก็จะส่งผลกระทบถึงตัวเองในอนาคตเช่นกัน
.
.

มันอาจจะแย่ลงกว่านี้ หรือซ้ำร้ายกว่านี้
คุณนั่นแหละที่เป็นคนทำให้อนาคตแย่ๆเกิดขึ้นมาด้วยตัวเอง

- Loop -

Loop เป็นวงกลม วนเวียนจากที่นึงไปอีกที่นึง จากจุดนึงไปยังจุดนึง
ไม่รู้ว่ามันจะเริ่มต้น หรือสิ้นสุดลงเมื่อไร

LOOP ก็น่าจะเหมือนวัฏจักรของชีวิตมนุษย์
ที่มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย วนเวียนกันไปในวัฎสงสาร

ในบางศาสนา จะมองว่า
การที่เราพยายามหยุดวังวนนี้ อาจจะหมายถึงการเข้าสู่ “นิพพาน”

แต่ในความเป็นจริงของทางโลกแล้ว
ถ้าหากคุณได้มีโอกาสเห็นชัดเจนแล้วว่า
อนาคตอันใกล้นี้ วัฎจักรเลวๆแบบนี้กำลังจะเกิดขึ้นกับคุณ
ซึ่งเป็นจากการกระทำของคุณเอง

ผมว่า การที่เราเลือกจะ “ทำลาย” ตัวเองซะ
อาจจะเร็วกว่ามุ่งสู่ “นิพพาน” แบบลมๆแล้งๆ

.
.
.

เพียงแต่ผมก็ไม่รู้ว่า
เมื่อถึงวันนั้นขึ้นมาจริงๆ
ผมจะยังคิดแบบนี้ได้
อยู่หรือเปล่า?

บ้านเป็นสถานที่แห่งหนึ่ง ที่หลายๆคนต้องจากออกไป
ด้วยเหตุผลที่แตกต่างกัน

.
.

บ้างก็จากไปด้วยความหลัง
บ้างก็จากไปด้วยความฝัน
หรือแม้กระทั่งจากไปด้วย “ความตาย”
แต่ที่สุดแล้ว คงไม่มีใครกล้าบอกว่า …
ตัวเองลาจากบ้านไปด้วย “ความสุข”
.
.

- ความตาย -

ผมไม่ชอบความตาย และไม่ชอบงานศพ
เพราะมันเป็นงานที่คนหลายๆคนนั่งคุยกันถึงเรื่องของตัวเอง
แต่กลับลืมนึกถึงคนที่จากไปแล้ว …

- ปาดังเบซาร์ -

ปาดังเบซาร์เป็นหนังที่เล่าเรืองของ “บ้าน” และ “ความตาย”
พี่สาวและน้องสาว ต้องช่วยกันพา “แม่” ที่ไร้วิญญาณกลับ “บ้าน”

คนสองคนที่มีปม “ในใจ”
แต่ปมนั้นก็ถูกคลี่คลายไประหว่างการเดินทาง
และแม้ว่าปมต่างๆในหนัง อาจจะดูเหมือนไม่มีน้ำหนัก
แต่มันก็บอกกับเราว่า
คนส่วนใหญ่ เลือกที่จะใช้ “อารมณ์” ในการตัดสินชีวิตมากกว่าเหตุผล
และเรื่องบางเรื่อง ก็อาจจะไม่ใช่ “เรื่องแค่นี้”

- ภาพ -

สิ่งที่ผมชอบที่สุดในหนังเรื่องนี้ คือ “การกำกับภาพ”

เริ่มต้นจากภาพที่ใช้ช่วงเลนส์แคบ (Tele) เบลอ (DOF) และเต็มไปด้วยกรอบ
คล้ายๆว่ากำลังสร้าง “กำแพง” ระหว่างตัวเองกับคนอื่น
หรือเราทุกคนกำลังมองใน “มุมแคบๆ” ของตัวเอง

แต่ระหว่างการเดินทางไปยังบ้านที่ “ปาดังเบซาร์”
หนังค่อยๆใช้เลนส์ที่มีมุมกว้างขึ้น ภาพที่ชัดมากขึ้น
และกรอบที่เราอึดอัดก็จางหายไป กับความรู้สึกของผมที่ค่อยๆเอ่อขึ้นมาว่า

“ไม่มีที่ไหน ที่ทำให้สุขใจเท่ากับบ้าน”
แต่ “บ้าน” ก็ต้องมีสิ่งที่เรียกว่า “ครอบครัว” บรรจุอยู่ในนั้นด้วย

- ความทรงจำ -

ลูกที่จำวันเกิดแม่ไม่ได้
ลูกที่เห็นหน้าแม่ก็ขอแต่เงิน
ลูกที่ไม่รู้จะพูดอะไรตอนที่แม่กำลังจะตาย

และ

แม่ที่ไม่รู้ว่าลูกตัวเองเป็นคนแบบไหน
พี่สาวที่ไม่เคยรู้ว่าน้องมีชีวิตอยู่ยังไง
น้องสาวที่ไม่เคยเข้าใจความกดดันของพี่

แต่ความทรงจำเก่าๆ
กลับทำให้สิ่งเหล่านี้จางหายไปอย่างรวดเร็ว
.
.

ไม่ว่าจะเป็น ร้านตัดผมที่แม่ชอบ ร้านช่างมอเตอร์ไซด์ ร้านลุงที่รู้จัก ฯลฯ
ค่อยปรากฎขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินระหว่าง “บอกทาง” กลับบ้านให้ “แม่”

.
.

ท้ายที่สุดแล้ว “ครอบครัว” ก็เป็นความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตหนึ่งๆของคนเรา

ชื่อหนังภาษาอังกฤษอ่านว่า “I Carried You Home” หมายถึง “ฉันพาเธอกลับบ้าน”
อีกนัยหนึ่งแล้ว อาจจะหมายถึง “ศพของแม่” ที่ได้ช่วยพาพี่น้องคู่หนึ่ง
กลับมาอยู่รวมกันให้เป็น “ครอบครัว” อีกครั้ง

.
.
.

ผมนั่งดูหนังเรื่องนี้คนเดียว จนจบที่ Lido
หลังจากที่หนังจบ ผมค่อยๆเดินออกจากโรงหนัง
บรรจงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ที่คุ้นเคย
.
.
.

“ฮัลโหล แม่ .. “

.
.

.
.

ฟ ห ก ด (ฟอ หอ กด ดอ) กดด้วยมือซ้าย
่ า ส ว (เอก อา สอ วอ ) กดด้วยมือขวา

หลังจากนั้นค่อยๆเรียนรู้ที่จะขยับมือ
ออกจากตัวอักษรที่เราวางมืออยู่ไปหาตัวอักษรตัวอื่น ….

.
.

เรื่องที่ผมรู้สึกในวันนี้ มันไม่ได้เกี่ยวกับมือขวา
แต่เป็นเรื่องของ “มือซ้าย” ที่วางบนแป้นพิมพ์
ใช่แล้วฮะ มือซ้ายเค้าว่ากันว่าอยู่ที่ใกล้ “หัวใจ” มากกว่ามือขวา

.
.

มันเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นระหว่างตัวอักษร 3 ตัว คือ “ห ก ด”
.
.
.

เพราะอยู่ๆผมก็นึกขึ้นมาว่า ..

ถ้าให้ตัวอักษร “ห” แทนคำว่า “ให้”
แล้วเอาตัวอักษร “ด” แทนคำว่า “ได้”

ทีนี้ตัวอักษรอยู่ระหว่าง “ให้” กับ “ได้” ก็คือ “ก”
หรือเปรียบเสมือนกับตัวของ “กู”
.
.

ถ้าแป้นพิมพ์คียบอร์ดของคุณ เปรียบเสมือนกับ “ชีวิต”
บางทีมันก็อยู่ที่ว่า คุณเลือกที่จะกดปุ่ม “ห” หรือ “ด” บ่อยกว่ากัน
บางคนก็กดปุ่ม “ห” บ่อยๆ แต่บางคนก็เลือกที่จะกดปุ่ม “ด” ซ้ำๆจนมันพังคามือ

.
.
.

แต่สำหรับผมแล้ว คนที่น่านับถือที่สุด ก็คือคนที่กดปุ่ม “ห” จนมันพัง
เพราะเค้าได้เลือกที่จะ “ให้” จนหมด …
.
.

มองกลับกันถ้าปุ่ม “ห” ของคุณพังไปแล้ว
ชีวิตที่เหลือของคุณก็อาจจะได้กดแต่ปุ่ม “ด”
มันก็คงเป็นความรู้สึกที่ดีไม่น้อยใช่ไหมล่ะฮะ

.
.
.

ว่าแต่ว่าในชีวิตที่ผ่านมา คุณกดปุ่มอะไรไปบ้างแล้วล่ะ?

:)

ระหว่างที่พยายามเขียนรีวิวหนังเรื่องนี้
ผมเกิดความรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้เขียนรีวิวยากมากๆ…

ดูหนังจบมาตั้งแต่วันศุกร์ที่แล้ว
แต่ตอนนี้ยังสลัดความรู้สึกที่หนักอึ้งในจิตใจไม่ออก

แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของผู้ชายคนหนึ่ง ที่ถามผมหลังจากหนังจบว่า….
“ตอนที่เมริงสำนึกผิด แล้วได้รับการให้อภัยอ่ะนะ…
จริงๆแล้วเมริงยังนึกถึงความผิดนั้นอยู่ป่ะวะ”

นั่นคือสาเหตุที่ผมพยายามจะเขียนออกมา
เพื่อที่จะหาคำตอบ …

- ชัมบาลา คืออะไร -

“ชัมบาลา” คือ ที่ ๆ แสงสว่าง ท้องฟ้า ภูเขา พื้นดินและแม่น้ำ
มารวมกันอย่างลงตัวจึงสวยงามอย่างน่าอัศจรรย์

หรือว่า

“ชัมบาลา” คือ ช่วงเวลาที่จิตใจเป็นอิสระจากพันธนาการ
ของความรู้สึกทุกข์ จึงเกิดสุขอย่างน่าอัศจรรย์

แต่การเดินทางของ “ทิน” และ “วุฒิ” ก็ไม่ได้ไป “ชัมบาลา”
เพราะสนใจความหมายของมันเลยแม้แต่น้อย
เพราะมันเป็นการเดินทางที่มาจาก “ความหวังและความหลัง”

คนหนึ่งเดินทางด้วยความหวัง
อีกคนหนึ่งเดินทางด้วยความหลัง

น่าเศร้าตรงที่
คนที่เดินทางด้วยความหวัง
สุดท้ายแล้วต้องหยุดชะงักเพื่อทบทวนตัวเองกับความหลัง

.
.
.

ส่วนคนที่เดินทางด้วยความหลัง
ท้ายที่สุดกลับมีชีวิตอยู่ด้วย “ความหวัง “เพียงอย่างเดียว
ความหวังของ ที่มีชื่อเรียกว่า “ศรัทธา”

- ความรักกับการให้อภัย -

เราสามารถให้อภัยคนที่เรารักได้
ไม่ว่าความผิดนั้นจะร้ายแรงสักเท่าไร
มันติดอยู่ที่ว่า เรายังรักคนๆนั้นอยู่หรือเปล่า ก็เท่านั้นเอง

แม้ว่าทินจะไม่ให้อภัยตัวเอง แต่กลับเลือกที่จะให้อภัย “วุฒิ” น้องชายของเขา
ส่วน “น้ำ” แม้ว่าความผิดของวุฒิจะร้ายแรงแค่ไหน ก็ยังให้อภัยได้เช่นกัน

วุฒิได้รับการให้อภัยจากคนที่เค้ารัก และคนที่รักเค้า
แต่ “วุฒิ” จะเป็นอิสระหรือไม่

.
.
.

ประโยคสุดท้ายในเรื่องคงเป็นคำตอบ…

- ความผิดกับการสำนึกผิด -

ใครบางคนเคยบอกไว้ เราทุกคนล้วนย่อมเคยทำความผิด
ผมก็เชื่อเช่นนั้น ตราบใดที่เรายังมัวอวดอ้างความเป็นมนุษย์
ที่คิดว่าตัวเองช่างปัจเจกกว่าสิ่งมีชีวิตทั้งหลายบนโลกใบนี้

“ผิดมาก ผิดน้อย ไม่เท่ากับว่า เราสำนึกผิดหรือเปล่า”
ประโยคหนึ่งในหนังบอกกับเราแบบนั้น …

หลังจากที่เราสำนึกผิดแล้ว …
ความผิดนั้นจะเลือนหายไปหรือไม่
หรือว่าจริงๆแล้ว เราแค่เอาอะไรสักอย่างมาปิดมันไว้
แล้วหลอกตัวเองว่าสามารถเป็นอิสระได้แล้วจริงๆ
.
.

สิ่งที่มีค่ายิ่งกว่าการ “สำนึกผิด” และ “ให้อภัย”
คือ การไม่ยอมให้ตัวเองทำความผิดนั้นซ้ำ
หรือเปล่า?

- ศรัทธา -

ในเมื่อซัมบาลาของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
แปลว่ามันขึ้นอยู่กับ “ศรัทธา” มากกว่าที่จะหาอะไรมาพิสูจน์

.
.

ถ้าเราจะให้อภัยใครสักคน หรือเราจะสำนึกผิดอะไรสักอย่าง
ถามตัวเองก่อนดีกว่าว่า คุณมี “ศรัทธา” ที่เพียงพอแล้วหรือยัง
ศรัทธาในคนที่คุณ “รัก”  และพร้อมที่จะให้ “อภัย”
ไม่ว่าจะมีอะไรเปลี่ยนไปก็ตาม

 - สุดท้ายนี้ -

ชัมบาลา สำหรับผม “ไม่มีอยู่จริง”
เพราะความผิดที่ผ่านมาในอดีตของผมนั้น
ยังคงอยู่ในจิดใจเสมอ แม้ว่าผมจะสำนึกไปกี่ครั้งก็ตาม

และที่สำคัญ
ผมก็ไม่ได้อยากได้รับ “การให้อภัย”
จากคนที่ผม “ไม่ได้รัก”

….
..
.

Credit ภาพทั้งหมดจาก
99_stepstoshambhala

 - ความดี - 

ผมเคยตั้งคำถามเล่นๆใน Status  Facebook ของตัวเองว่า
ความดี วัดจากอะไร?

สิ่งที่น่าสนใจก็คือ
คำตอบที่ผมได้รับกลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

บ้างก็ตอบเอาฮา
บ้างก็ตอบด้วยคำถาม
บ้างก็ตอบด้วยคำคม

แต่จริงๆแล้ว ความดีวัดจากอะไร?
สรุปก็คือ ไม่มีใครรู้ …
และผมก็ยังไม่ได้คำตอบ
.
.
.

ลองคิดง่ายกับตัวอย่าง 2 กรณี
สมมุติว่า….

นาย ก ที่เราคิดว่าดีแสนดีต่อหน้า ธรรมมะธรรมโม ทำบุญตักบาตร เป็นประจำ
อาจจะเป็นเดนมนุษย์เมื่ออยู่กับครอบครัว ตบลูก ตีเมีย
นาย ก ที่แสนจะดี อาห์ กลับเป็นแมงดาในคราบนักบุญ …

.
.

กลับกัน นาย ข ผู้ที่เป็นโจรลักเล็กขโมยน้อย
แต่ที่เค้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อหาเงินมาเลี้ยงคุณยายที่เป็นอัมพาต
นาย ข ที่แสนจะชั่วช้า ต่อหน้าสื่อ สุดท้ายกลายเป็นโรบินฮู้ดไปซะงั้น อาห์…

เรื่องนี้อาจจะเป็นเพียงแค่เรื่องสมมุติ
แต่ลองหันมาดูรอบตัวเรากันบ้าง

คนหนึ่งคนที่คุณมองเค้าว่าดีแสนดีนั้น จะไม่มีข้อเสียเชียวหรือ
ในทางกลับกัน คนที่เลวในสายตาของคุณ ก็จะไม่มีข้อดีบ้างหรือ เช่นเดียวกัน…

.
.

แต่ สิ่งที่น่าขำก็คือ เราจะวัดความดีของคนไปทำไม?
เมื่อความดีวัดไม่ได้ และไม่ควรจะเอามาวัด
เรากลับ “เสือก” ใช้สิ่งที่เป็นนามธรรมอย่าง “ความดี” มาตัดสินคนอื่น
ด้วยการตัดสินการกระทำในช่วงเวลาหนึ่งของคน
มักจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ติดตัวไปตลอดชีวิต

ขอถามว่า  ”ยุติธรรม” ไหม?
สงสัยผมต้องลองตั้งคำถามใน Facebook บ้างว่า

ความยุติธรรมมีจริงไหม
แต่สงสัยจะได้คำตอบว่า
“ไม่ (เคย) มี”

“แต่เพียงผู้เดียว” เป็นหนังที่นำแสดงโดย “พี่เล็ก” อภิชัย ตระกูลเผด็จไกร (Greasy Caf?) และกำกับโดย “พี่คงเดช” คงเดช จาตุรันต์รัศมี สำหรับคนที่รู้จักชื่อของสองคนนี้ บางทีแค่ได้ยินชื่อก็คงอยากจะดูแล้ว และผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน

เรื่องย่อ

ช่างทำกุญแจ ที่ไม่เคยใสใจกับการใช้ชีวิตและยังคงไม่เคยพบเจอกับความรักอย่าง “เล็ก” กับหนุ่มร้านขายหนังสือแผงลอย ที่กำลังจะโดนไล่ออกจากงาน ซึ่งมีความหลังกับเพลงที่เกิดขึ้นในรักแรกสมัยมหาวิทยาลัยอย่าง “ก้อง” เค้าทั้งสองตัดสินใจ ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปตามห้องต่างๆ ในเวลากลางวันที่คนออกไปทำงาน เค้าทั้งสอง รื้อค้นชีวิต ความลับ ข้าวของต่างๆ จนมาพบกับห้องๆหนึ่งซึ่งเป็นความลับของความรักที่ไม่อาจเปิดเผย

“เล็ก” รู้สึกตัวอีกทีภายในโรงพยาบาลที่ทุกคนต่างเรียกเค้าว่า “ก้อง” เค้าใช้ชีวิตพักฟื้นภายในโรงพยาบาล บ่อยครั้งที่แอบขึ้นไปสูบบุหรี่และพบเจอเพื่อนใหม่ “อ้อย” หญิงสาวผู้ชอบสูดดมกระป๋องเหล็ก เพียงเพื่อจะนำพาให้เธอได้ย้อนกลับสู่ความรู้สึกเก่าๆนั้นอีกครั้ง ทั้งคู่อยู่บนดาดฟ้าพูดคุยมองดูฝูงนกยูงในวันสุดท้ายก่อนที่เล็ก จะออกจากโรงพยาบาล

“เล็ก” รอจนไม่มีใครอยู่เค้าเริ่มต้นการค้นห้องอีกครั้งซึ่งครั้งนี้เป็นห้องของ “ก้อง” ซึ่งทำให้เล็กรับรู้ถึงความรู้สึกและความเป็นตัวตนของก้อง ซึ่งมันนำพามาสู่ตัวเขา จนทำให้วันหนึ่งเล็กได้พบกับ นางในฝัน (หญิงสาวถือร่มสีขาว เสื้อสีชมพู) เหมือนกับที่ ก้องเคยบอกเล่าความรู้สึกในบทเพลงเพียง

แต่ครั้งนี้ไม่มี “ก้อง” อยู่ที่นี่

เราคัดลอก เราฉกฉวย เราดัดแปลง เราจึงมีชีวิต!!!
ที่มาของเรื่องย่อ:
http://www.facebook.com/MyOnlyOwn/info

หลังจากตัวอักษรคำว่า “แต่” ที่ผมจะเขียนต่อไปนี้ เป็นการเปิดเผยเนื้อหาบางส่วนของหนัง และมุมมองจากการตีความหนัง ด้วยตัวผมเอง “เพียงผู้เดียว” :)

“แต่”

แต่ “เราสามารถลืมอดีตได้จริงๆหรือ” เป็นความคิดแวปแรกที่ผมรู้สึก
หลังจากได้ยินบทสนทนาที่ “ก้อง” ถาม “เล็ก”

เมื่อก่อนผมคิดว่าทุกๆเรื่องในชีวิตนั้น เราสามารถลืมมันลงได้
“แต่” ในความเป็นจริงแล้ว ไม่มีใครสามารถลืมอดีตได้สักคน
เราเพียงเลือกที่จะเก็บมันใส่ลิ้นชักความทรงจำ
แล้วปิดตายให้เหมือนกับว่าเรื่องเหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้น
“แต่” กลับเฝ้ารอเวลาที่จะหยิบมันขึ้นมาเปิดอีกครั้ง…

และนี่อาจจะเป็นอีกหนึ่งสาเหตุ
ที่คนแก่ๆชอบกลับไปพูดถึงอดีตอยู่เสมอ
:)

การที่พี่เล็กพยายามทำให้ตัวเองไม่มีความทรงจำ หนังทำให้เรารู้จักกับคนที่ไม่เคยใส่ใจอะไรรอบๆตัว
ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกาย อาหาร สังคมรอบตัว หรือแม้กระทั่ง คนรัก…

“แต่” พี่เล็กได้เลือกที่จะมีความสุขกับการใช้ชีวิตโดยการค้นและรื้อความทรงจำของคนอื่น…
และหยิบมันขึ้นมาเพื่อสร้างเป็นความทรงจำของตัวเอง….

แม้ว่าจะยังไม่กล้ามากนักในตอนแรกๆ ที่ “เริ่ม” เข้าห้องคนอื่น
แต่กลับเป็นหนักกว่าก้องในตอนหลังๆ (อาบน้่ำแม่งเลย) :)

ทำให้ผมคิดว่า ที่จริงแล้ว ตัวเราที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้
รู้สึกมีความสุขจากการที่ได้เป็น “คนอื่น” ในสายตาของ “คนอื่น” อีกทอดหนึ่ง

หรือว่าเรามีความสุขจากตัวตนที่แท้จริงของเราเอง…
“แต่” เราจะรู้ได้ยังไงล่ะว่า “ตัวตน” ของเราที่เป็นอยู่นั้น
เป็นของเราจริงๆ โดยที่ไม่ได้ถูกหยิบยืมมาจาก “คนอื่น” อีกทีหนึ่ง

บทสนทนาในหนัง “เล็ก” บอก “ก้อง” ว่า เค้ายังไม่เคยมีความรัก …
ในความคิดของผม คนที่บอกว่าตัวเองยังไม่เคยมีความรักมีอยู่สองประเภท
แอบมีความรัก “แต่” ยังบอกไม่ได้ หรือ เคยมีความรัก “แต่” ยังลืมไม่ได้

“แต่” สิ่งที่ตลกที่สุดสำหรับความทรงจำ ก็คือ
ความทรงจำที่ร้ายๆ ทั้งหลายนั้น เรามักจะจดจำได้เสมอ และกลับนึกถึงมันอยู่บ่อยๆเสียด้วยซ้ำ
อาจจะเหมือนกับผู้หญิงชื่อ “อ้อย” ที่ชอบดมกลิ่นในกล่องเหล็กแห่งความทรงจำ
แม้จะรู้ทั้งรู้ว่า เมื่อดมเข้าไปแล้วจะทำให้เป็นโรคปอดก็ตาม…

“เพียง”

แค่การตัดสินใจที่ผิดพลาดของ “ก้อง” ที่ก้าวเท้าล้ำเข้าไปในชีวิตคนอื่น
ทำให้เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดตามมาอีกมากมาย
แม้กระทั่งการตายของคนหนึ่งคนที่ไม่กล้าแสดงออกถึงความรัก…
“เพียง” เพราะว่า เค้าเป็น …. (อ่านต่อใน “ผู้”)

หลายๆคนมักจะบอกว่า ความรัก เป็นแค่ “เพียง” ความรักเท่านั้น
แต่สำหรับคนที่ให้น้ำหนักกับความรัก จะรู้ว่าความรักเป็นมากกว่านั้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความรักที่ต้องเก็บเป็นความลับ

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม…
ขอเพียงแค่เราได้อยู่ด้วยกันตลอดไปก็คงจะดี
และถึงแม้เราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ก็ขอเพียงนึกถึงความทรงจำดีๆ
ในครั้งสุดท้ายที่เราจะรู้สึกถึงการมีชีวิต …..

อดีตก็เป็น “เพียง” ส่วนหนึ่งของชีวิต
เราสะสมอดีต คอยนึกถึงความรู้สึกดีๆในอดีตอยู่เสมอ
นั่งดูของเก่า นึกถึงวันคืนเก่าๆ หนังเก่าๆที่เคยดู คนรักคนเก่าที่เคยรัก
รวมถึงความทรงจำดีๆในวันเก่าๆ
แม้ว่าวันนี้จะไม่มีแล้วก็ตาม….

“ผู้”

คำว่า “ผู้ชาย” และ “ผู้หญิง” เป็นคำเรียกเพศที่มนุษย์เป็น “ผู้” กำหนด
แต่ความจริงแล้ว มีผู้ชายอีกมากที่ไม่อยากเป็นผู้ชาย
และในขณะเดียวกัน ก็มีผู้หญิงอีกมากที่ไม่เป็นอยากเป็นผู้หญิง
เพียงแต่เค้าเหล่านั้นเลือกที่จะเป็นไม่ได้….

คำว่า “ผู้” เมื่ออยู่รวมกับคำอื่นแล้ว แสดงให้เห็นถึง ความรู้สึกที่เป็นกลุ่มก้อนอันแสนจะยิ่งใหญ่
กลุ่มก้อนที่พร้อมจะยอมรับและไม่ยอมรับคนมีความคิดที่แตกต่างกัน

เราเรียกบางสิ่งที่”ผู้”คนในสังคมพยายามหล่อหลอมให้เกิดขึ้นว่า “วัฒนธรรม”
การแบ่งแยกชนชั้นต่างๆ ความรู้สึกรังเกียจที่เกิดขึ้นระหว่างกัน
อาจจะเป็นเพราะว่า เรายังไม่เคยถามตัวเองว่า….

ใครกันแน่ คือ “ผู้” ที่เป็นเจ้าของชีวิต
ตัวเราเอง หรือ คนเหล่านั้น….

“เดียว”

ใครสักคนเคยบอกไว้ว่า เราไม่ได้อยู่คนเดียวบนโลก
แต่เรากลับเกิดขึ้นมาและตายจากไปเพียงคนเดียวในโลก

ท้ายที่สุด….
ผมนึกถึงคำสอนในพุทธศาสนาที่บอกว่า
อย่าไปยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่า “ตัวกูของกู”

เราซึมซับทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆตัว เอามารวมกันกลายเป็น “ตัวตน”
แต่ที่จริงแล้ว เรามี “ตัวตน” หรือไม่
ก็ไม่มีใครตอบได้…

หนัง ถูกก็อปปี้ มาจากเรื่องราวหนังสือ
หนังสือ ถูกก็อปปี้ มาจากเรื่องราวประสบการณ์

ชีวิตของเราอาจะก็อปปี้มาจากคนอื่น…
ทั้งหมดนี้ คือ การก็อปปี้คนอื่นมาใส่ให้ตนเอง

“แต่ เพียง สิ่ง เดียว” ที่น่าแปลกใจก็คือ
เรากลับไม่อยากให้ “ใคร” มาก็อปปี้เรา…

:)

สวัสดีครับ
ผู้โชคดีที่เผลอเข้ามาอ่านไดอารี่ของผม

จริงๆแล้ว ผมไม่ค่อยชอบหรอกนะครับ ไอ้เรื่องขีดๆเขียนๆนี่
เพราะผมเป็นคนที่พูดไม่ค่อยเก่ง เขียนอะไรก็ไม่เป็นเท่าไร
แต่ก็ดีใจนะครับ ที่แวะเข้ามาอ่าน … (ยิ้ม)

ผมชื่อ “โชคดี” ชื่อเล่นว่า “โชค” คุณจะเรียกผมว่า “ไอ้โชค” หรือ “คุณโชค” ก็แล้วแต่คุณนะครับ
ผมทำงานเป็นบุรุษพยาบาล พ่วงด้วยอาชีพเสริม คือ คนขับรถพยาบาลของโรงพยาบาล
ใช่ครับ ผมเป็น บุรุษพยาบาลที่ขับรถพยาบาลของโรงพยาบาล

ที่ผมชื่อว่า “โชคดี” ก็เพราะผมเกิดวันศุกร์ที่ 13
พระท่านเลยตั้งชื่อให้เพื่อแก้เคล็ด จะได้ไม่โชคร้าย …
ท่านบอกกับพ่อผมแบบนั้น

.
.

แต่จริงๆแล้ว คนอื่นๆ ชอบเรียกผมว่า “ไอ้ชัก”
มันไม่ได้มาจาก “ชัก” อย่างที่คุณกำลังคิดหรอกครับ
แต่มันมาจากตัวละครที่ชื่อว่า “ชักกี้” (Chucky)
ไอ้ตัวตุ๊กตาโรคจิตที่ไปไหนแล้วต้องมีคนตายห่าทุกคนนั่นแหละครับ

.
.
.

ถ้าคุณกำลังสงสัยว่าทำไม
ก็เพราะผมมันคือ “ตัวซวย” ไงล่ะครับ
ออกไปไหนใครๆก็ซวย ไม่เจ็บป่วย ก็ตาย หรือไม่งั้นก็ต้องมีเรื่องประหลาดๆ

ผมเริ่มจำความถึงความซวยครั้งแรกก็ตอนที่อายุประมาณ 12 ขวบ
ระหว่างที่ผมกำลังวิ่งเล่นก่อกองทรายอยู่นั้น
ผมก็เห็นรถพยาบาลจอดข้างหน้าบ้านของเพื่อนบ้านที่ชื่อว่า ป้าแต้ว
พร้อมกับได้ยินเสียงร้องไห้ระงมไปทั่วบ้าน โฮๆๆๆ ฮือๆๆ
ด้วยความที่เป็นเด็กอยากรู้อยากเห็นว่า เกิดอะไรขึ้น เลยวิ่งเข้าไปดู

“ป้าๆ เกิดอะไรขึ้นหรือครับ” ผมตะโกนถาม
“ไอ้โชค มึงอย่าเสือกกกกกกกกกกกกกกกก ฮือๆๆๆๆๆๆ”
“ป้าเป็นอะไร”
“ออกไป!!!! ฮือๆๆๆ”

ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่า ลุงจัน ผัวของแกตายเพราะโดนไฟดูด
แต่มันน่าตลกตรงที่แกมาโทษผมว่าเป็นตัวซวย ทำให้ผัวแกตาย

“ถ้าไอ้โชคไม่เข้ามา พี่เค้าคงไม่ตาย”
โถ่เอ้ย ผมจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะครับ

.
.
.

หลังจากเรื่องนี้ พวกชาวบ้านก็คอยจับตาดูผมอย่างสนุกสนาน
ราวกลับผมเป็นตัวซวยประจำหมู่บ้านถ้าไปไหน ไม่มีคนเจ็บ ก็ต้องมีคนตาย
ถึงขั้นเอาผมไปพนันว่า วันนี้จะทำคนตายไปกี่คน
แล้วผมจะรู้ได้ไงว่า เวลาไปไหนแม่งจะมีคนตายห่ากันหมด

ทุกวันนี้ก็มีแต่ “อากง” ที่คอยเข้าใจผมอยู่คนเดียว
แกเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็กน่ะครับ ด้วยความที่ผมเป็นลูกพ่อแม่ไม่ค่อยรักเท่าไร
ช่วงที่ผมเกิดก็มีวิกฤตเศรษฐกิจ ทำให้พ่อแม่ต้องทำงานหนัก

ผิดกับไอ้(เหี้ย) “เอมมี่” น้องชายที่ไม่ค่อยจะเป็นผู้ชายของผม
คิดดูสิครับขนาดมันเป็นตุ๊ด พ่อแม่ยังรักมันมากกว่าผมเลย
ผมชื่อ “โชคดี” แต่มันเสือกชื่อกระแดะเป็นภาษาฝรั่ง ว่า “เอมมี่”
คิดแค่นี้แม่งก็ไม่ยุติธรรมแล้ว…

.
.
.

เนื่องจาก ไอ้คำว่า “ตัวซวย” ที่มันติดอยู่ตรงหน้าผม ไปไหนๆก็มีแต่คนตายนี่แหละครับ
ทำให้ผมมีแรงบันดาลใจอยากจะเป็น “หมอ” เพื่อรักษาคน
อย่างน้อยก็ให้อีป้าแต้วกับคนในหมู่บ้านมันรู้ซะบ้างว่า …

“กูนี่แหละจะเป็นคนช่วยชีวิตห่วยๆของพวกมึง”

แต่ก็เพราะความโง่ของผมนี่แหละครับ ทำให้ผมเป็นได้แค่
“บุรุษพยาบาล” กับ “คนขับรถฉุกเฉิน” ของโรงพยาบาลเล็กๆแห่งหนึ่ง

.
.
.

พอเป็นบุรุษพยาบาล ควบกับตำแหน่ง คนขับรถพยาบาล
หน้าที่หลักของผมก็กลายเป็น คนขับรถพยาบาลฉุกเฉิน พร้อมกับทำหน้าที่ บุรุษพยาบาล ไปด้วย
ผอ. โรงพยาบาลแกก็บอกผมว่า “จ้างคุณนี่คุ้มนะ ทำได้สองตำแหน่ง”
“งั้นต่อไปนี้คุณก็ขับรถไปคนเดียวนี่แหละ สบายดี”

คิดๆแล้ว ผมอยากจะหัวเราะให้กับความบัดซบของระบบแบบนี้ดังๆซักที
พวกมึงมีปัญญาสร้างโรงพยาบาล จ้างหมอแพงๆ แต่ไม่มีปัญญาจ้างบุรุษพยาบาลเพิ่ม

“ทุนนิยมที่มันเหี้ยจริงๆ”

.
.
.

ทีนี้ คุณลองคิดดูสิครับว่า
ไอ้คนที่มันจะเรียกรถพยาบาลนี่่ เป็นคนประเภทไหนกันบ้าง

ไม่เจ็บหนักใกล้ตาย ก็เกิดอุบัติเหตุสาหัส
สุดท้ายผมก็กลายเป็นตัวซวย ที่ทำให้คนพวกนี้ตายอยู่ดี
ทั้งๆที่ผมอยากเป็นคนกู้ชีวิตพวกเขา แต่ก็ไม่ค่อยมีโอกาส ….

ทุกครั้งที่โทรศัพท์เรียกรถฉุกเฉินดัง
ผมรู้สึกตลอดว่า นี่กูต้องไปดูคนตายอีกแล้วใช่ไหมวะ

.
.
.

อย่างครั้งล่าสุด …

เคสนี้เป็นคนแก่อายุ 85 กว่าๆ
ญาติโทรมาเรียกรถพยาบาลเพราะว่าหกล้มแล้วหัวใจหยุดเต้น

ผมไปถึงแกก็แทบจะไปสวรรค์เต็มตัวแล้วล่ะครับ ตัวงี้แข็ง ตางี้ค้าง
แต่ญาติแกก็จะให้ผมช่วย ผมไม่รู้จะทำไง ก็ต้องปั้มหัวใจไปเรื่อยๆ

ปั้มไปห้านาที
ปั้มไปสิบนาที
ปั้มไปยี่สิบนาที

แม่งถามผมว่า
“เมื่อไรคุณปู่จะฟื้นซักที”

ผมแม่งแทบจะตอบไปว่า
“กูจะบอกให้นะ ปู่มึงแม่งตายห่าไปตั้งแต่กูมาแล้ว สัส”
“ที่กูทำให้ก็เพราะหน้าที่ กับเห็นมึงครวญครางกันอยู่นี่แหละ เหี้ยเอ้ย”

แต่ก็ทำได้แต่เงียบๆ แล้วบอกว่า
“เสียใจด้วยครับ ผมคิดว่า…..แกคงไปดีแล้ว”

“ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”
อีหมูเน่าตัวนึงกรีดร้อง เสียงดังลั่นบ้าน
มาแล้วครับ จังหวะนี้ ต้องตะโกนกันให้ชิบหายวายวอด
ไม่รู้อยากได้สมบัติคุณปู่นี่หรือว่าแม่งเสียใจจริงๆ
บอกตรงๆว่า ผมดูคนจังไรพวกนี้ค่อยไม่ออก …

.
.

โชคดีที่วันนี้ผมว่าง ไม่รู้จะทำอะไร เลยนั่งเล่นเฟสบุกกับลองเขียนไดอารี่ให้คุณอ่านนี่แหละครับ
คุณรู้ไหมครับว่า คุณโชคดีมากเลยนะ ที่ได้อ่านไดอารี่ของคนโชคร้ายอย่างผมเนี่ย 5555

พูดถึงช่วงว่างๆ ผมก็นั่งเล่นเฟสบุกตามประสาคนไอทีแหละครับ
ไอ้(อี)น้องตุ็ดของผมนี่แม่งก็ชอบ “อัพเฟส” ชิบหาย จะแดกเหี้ยอะไรก็ต้องบอกเค้า
ไปเที่ยวไหนก็ต้องเช็กอิน คิดอะไรในใจแม่งก็ต้องอัพสเตตัส กลัวคนไม่รู้ว่า “คุณกำลังคิดส้นตีนอะไรอยู่”

อย่างวันนี้แม่งตั้งสเตตัสว่า
“เล็บขบน่ะเรื่องเล็ก แต่เรื่องเย็กนี่เรื่องใหญ่” เหี้ยยยยเอ้ยยยยย คน Like แม่งเป็นสิบเป็นร้อย …
กะไอ้แค่สเตตัสปัญญาอ่อนแบบนี้อ่ะนะ

ทีผมตั้งว่า “คุณคิดยังไงกับการทำแท้งเสรีในประเทศไทย”
แม่งไม่มีหมาสักตัวมาตอบ ผมแม่งต้องคอยกดไลท์ตัวเอง
พร้อมกับภูมิใจเล็กๆว่า นี่กูทำประโยชน์ให้กับเฟสบุกแค่ไหน …

.
.

จะว่างั้นงี้ก็เหอะครับ ผมแม่งก็ชอบแอบดูชาวบ้านในเฟสบุกนะ แม่งตลกดี..
ก็ไม่รู้ว่าไอ้พวกบ้าโชว์อย่างอีเอมมี่ กับพวกชอบดูคนโชว์อย่างผม แบบไหนแม่งจะโรคจิตกว่ากัน

.
.

พูดถึงเรื่องเฟสบุก ช่วงหลังๆผมเห็นแม่งมีแต่คนบ่นถึงความทุกข์ของตัวเองลงในเฟส
บ่นเหี้ย ห่า ระยำ อะไรก็ได้ในเฟส คือมึงต้องรู้นะว่ากูเศร้า
เหมือนเฟสแม่งเป็นที่ระบายอารมณ์ คล้ายคุณปาขี้ใส่ใครสักคน ทำนองนั้นเลย

ยิ่งบางคนแล้วใหญ่ แม่งชอบนั่งบ่นในเฟส เพื่อสะท้อนความล้มเหลวในอุดมการณ์ของตัวเอง
ผมคิดว่าไอ้พวกนี้ แม่งชอบนั่งวาดฝันด่าทอสังคมทำตัวเหมือนนักปราชญ์ วันๆแม่งต้องคอยคม
คือไม่รู้ว่าพ่อมึงเป็นหินลับมีดหรือไง ชาตินี้ถึงต้องคอยคมตลอดเวลา …
เอาจริงๆแม่งก็กลวงเหมือนกูนั่นแหละ (อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะ คริคริ)

ไอ้พวกที่มีเฟสบุกนี่ยังไม่เท่าไร แต่คุณลองคิดถึงพวกที่แม่งไม่มีโอกาสจะเล่นบ้างสิ
ชีวิตแม่งไม่มีโอกาสจะมานั่ง เศร้านอยท้อถอย คอยอัพว่า “วันนี้เศร้าจังเบย”
เพราะชีวิตพวกแม่งต้องดิ้นรนเพื่อคนที่อยู่ข้างหลังได้อยู่รอดไง

.
.
.

(ครืด ครืด ครืด)
สงสัยผมจะบ่นถึงอีเอมมี่มากเกินไป แม่งโทรมาหาผมละ…
ไอ้โทรศัพท์นี่แม่งก็เป็นเหี้ยอะไรไม่รู้ เล่นเนตทีไรแม่งมีคนโทรหาทุกที

“ฮัลโหล เอมมี่ มีอะไร”
“พี่…. อากงหกล้มแล้วนิ่งไป พี่รีบเอารถของโรงพยาบาลมารับอากงหน่อยนะ ด่วนเลยนะพี่”
“หนูทำอะไรไม่ถูกแล้วพี่ อากงไม่ขยับเลย”

.
.

“อากงจะตายหรือเปล่าก็ไม่รู้”

.
.
.
.
.

(คงมีต่อ ถ้ามีโอกาสได้ต่อ)

มีเพื่อนถามว่า ช่วงนี้ทำแต่บล็อกภาษี
แล้วไม่คิดจะเขียนบล็อกตัวเองบ้างหรือ?

.
.

นั่นสินะ…
วันนี้เลยตัดสินใจพักงาน
มานั่งเขียน นั่งอัพบล็อก
ก่อนที่มันจะร้างไปกว่านี้ – - ‘

.
.

นั่งคิดมาเกือบครึ่งชั่วโมง
ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนว่าอะไรดี?

.
.

นี่ละมั้ง ที่เค้าเรียกว่า “ตัน”
อยากเขียน แต่ดันเขียนไม่ออก

.
.

นึกไปนึกมา ก็นึกถึงเรื่องการขับรถ
มีเพื่อนคนนึงเคยบอกผมไว้ว่า

.
.

“เวลาที่มึงต้องรีบๆขับรถไปธุระ หรือมีเรื่องด่วนอะไรสักอย่าง
แม่งต้องมีเรื่องให้มึงไปช้า ไม่เจอรถติด คันหน้าปาดหน้า ปิดถนน ทำทาง
หรือเหี้ยอะไรสักอย่าง ทำให้มึงต้องหงุดหงิด”

คือแบบ …
มึงจะหงุดหงิดมากๆ ที่อะไรทุกอย่างแม่งไม่เป็นใจ ในวันที่มึงรีบสัดๆ…

.
.

ความเป็นจริงแล้วเรื่องพวกนี้แม่งเกิดทุกวันแหละ เอม (มันเรียกผมว่าเอม :P)
เพียงแต่มึงไม่เคยสังเกตมันเอง.. ในวันที่มันเป็นวันปกติ
ในวันที่มึงอารมณ์ดี วันที่มึงไม่ต้องไปไหน ไม่มีธุระ
มึงก็จะปล่อยมันผ่านเลยไปได้สบายๆ

.
.

ขับรถ มันก็เหมือนการใช้ชิวิตแหละวะ
ไม่มีอะไรเป็นไปอย่างใจของเราทุกอย่างหรอก
อยู่ที่ว่ามึงจะปรับใจของมึง ให้เป็นเหมือนวันที่มึงไม่รีบเร่งได้หรือเปล่า

.
.

อืม……
ผมฟังแล้วก็นึกขอบคุณมันในใจ
ที่วันนี้มันทำให้ผมคิดได้

.
.
.
.

อย่างน้อยก็ช่วยให้มีเรื่องเขียนล่ะวะ ^^