สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๔

ผมพยายามจะตั้งสติเขียนบล็อกเกี่ยวกับวันปีใหม่ หลายๆเรื่อง หลายๆหน ตอนแรกก็คิดว่าจะให้ทันก่อนจะขึ้นปีใหม่ แต่แล้ววันหยุดยาวๆ ก็ทำให้ตัวเองกลายเป็นคนขี้เกียจ เรื่องที่ต้องทำก็ไม่ได้ทำ เอาเวลามาทำแต่เรื่องที่ไม่สมควรทำ สิ่งที่คิดได้หลังจากวันปีใหม่ผ่านใหม่ก็คือ ผมก็ยังเป็นคนเดิมๆ ทำชีวิตเหมือนเดิม และก็ไม่ได้คิดว่าจะเอาวันปีใหม่มาเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ เพราะอะไรก็ตามที่คิดจะทำนั้น เราก็สามารถที่จะทำได้เอง โดยไม่ต้องรอ “โอกาส” สองสามวันนี้ได้อ่านบทละครเรื่อง “ราโชมอน” ที่แปลและเรียบเรียงโดย มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมท และเห็นว่ามีคำพูดหนึ่งของตัวละครที่ชื่อว่า “คนทำช้อง” คิดว่าพอที่จะเป็นประโยชน์ในการเตือนสติตัวเอง และคนอื่นๆที่หลงๆเข้ามาอ่านในบล็อกนี้บ้าง “คนเรามันก็ชั่วบ้างดีบ้าง แต่มันไม่สำคัญอะไรหรอก ข้าเคยเห็นรูปเขียนรูปหนึ่ง เขาเขียนเป็นรูป คนกำลังโหนเชือกอยู่ที่หน้าผาสูง บนยอดหน้าผา มีสัตว์ร้ายคอยอยู่ ถ้าร่วงลงมาจระเข้มันก็กินเสียอีก ส่วนไอ้เชือกที่ใช้โหนอยู่นั้น เขาเขียนหนูกำลังกัดมันอยู่สองตัว หนูตัวหนึ่งสีขาวหมายถึงกลางวัน หนูตัวหนึ่งสีดำหมายถึงกลางคืน หนูสองตัวนั้นมันกัดเชือกอยู่เรื่อยๆ ชีวิตคนเรามันก็แค่นั้นแหละเพื่อน อย่ามามัวเถียงกันว่า ใครผิดใครถูกให้มันเสียเวลาเลย เวลาที่เราจะโหนเชือกอยู่ได้มันก็มีไม่มากมายอะไรนัก”